AlsahBlog

Yýllarý Biriktiren Bir Kitap ‘Oyalý Mendil’ / Kadir Ýncesu

5/10/2007 · Kategori: Soylesi

Yýllarý biriktiren bir kitap ‘Oyalý Mendil’

Kadir Ýncesu

B. Fahrettin Fidan tam bir kitap kurduymuþ deyim yerindeyse... Daha ilkokul öðrencisiyken simit almasý için verilen harçlýklarýný harcamaz kitaba yatýrýrmýþ. Bu yüzden çok azar iþitmiþ, dayak yemiþ birlikte yaþadýklarýndan... 60 yaþýný geçtiði günlerde ise ayný azarý eþinden iþitiyor... Evin içinde nereye baksanýz kitap dolu çünkü... Hatta büfelerdeki tabak bardaklarý çýkarýp yerlerine de kitaplarýný koymuþ... Eþinin durumunu düþünün artýk... Kitaplarýný da en az çocuklarýný ve eþini sevdiði kadar seviyor.

“Evde iþim olmadýðýnda, bir dolap önüne geçip kitaplarýmý seyrederdim. Sonra birden içim kabarýr, onlarý birer birer elime alýp okþardým. Tozlarýný üflerdim. Adeta seviþirdim onlarla. Rafý boþaltýp hepsini tek tek elden geçirdikten sonra yeniden yerlerine koyardým.” (Haksýz mýyým Ama ?, S. 92)

Didinmem neye yarar?

B. Fahrettin Fidan, Yalýn Ses Yayýnlarý tarafýndan yayýmlanan ilk kitabý “Oyalý Mendil”de yazma nedenini þöyle açýklýyor: “... Ben yýllarca insanýmý yüreðime doldurduysam, onunla, en azýndan duygularýmý, sorularýmýn açýlýmýný paylaþmam gerek. Ýyi kötü, az-çok edindiðim deneyimlerimi aktaramazsam, benim onca didinmem neye yarar.”

“Yoksa Hasta mý Oldum” adlý öyküde son birkaç aydýr kendisine oldukça sýkýntýlar yaþatan hastalýðýndan söz ederken yapmak istediklerini de ayrýntýlý olarak anlatýyor... Gerçekleþen düþünceleri mutluluðuna mutluluk katarken gelecek için daha da emin adýmlar atmasýna yardýmcý oluyor. Baþkalarý tarafýndan amatörce olarak deðerlendirilen þiirlerini de kitaplaþtýrmak istediðini anlatýyor açýk yüreklilikle: “... Onlar benim duygularýmý yansýtýyorlar. Onlarda benim sevinç, mutluluk, acý ve gözyaþlarým saklý. Onlar bence, benim çocuklarým.”

50 yýl önce Ýstanbul

B. Fahrettin Fidan yaklaþýk 50 yýl öncesinin Kartal’ýný, Kadýköy’ünü kýsaca Ýstanbul’u anlatýyor. Çocukluðunun geçtiði köþkü, köþkün odalarýný paylaþtýðý teyzesi, dayýsý, eniþtesi ve diðer yakýnlarýný, arkadaþlarýný, okulunu, hiçbir zaman vazgeçmediði kitaplarýný, bin bir güçlükle bulduðu iþini, ilk görüþte beðenip evlendiði eþi Türkan’ý, çocuklarýný, dostlarýný, yýllardýr hayallerini süsleyen Yalýn Ses adlý dergisini anlatýyor. Bu öyküler sadece Fahrettin Fidan’ýn yaþamýndan kesitler sunmuyor. Ýstanbul’u da anlatýyor. Ýster aný niyetine, ister öykü niyetine okuyun beðeneceðinizden kuþkum yok... Fahrettin Fidan’ýn yüreðinin seslerini dinleyeceksiniz yazýlarýnda, geç de olsa...

B. Fahrettin Fidan ile gecikmiþ ilk kitabý “Oyalý Mendil”i konuþtuk...

Ýlk kitabýnýz için neden bu kadar geciktiniz?

Hiçbir zaman uzun yazmayý sevemedim. Daha ortaokul sýralarýndayken kendimce þiir adýný verdiðim dizeler karalýyordum. Lise yýllarýna geldiðimizde Türk Dili ve Edebiyatý öðretmenimiz rahmetli Tahir Nejat Gencan beyin itelemesiyle düzyazýya baþladým. O yaz ve kompozisyon derslerinde yazdýklarýmý ve diðer yazýlarýmý da sakladým. Sonraki yýllarda, gemilerde çalýþýrken de günlük tuttum ve yazýlarýmý çoðalttým. Zaman zaman dergilere yolladým. Kimse oralý olmadý. Birkaç arkadaþ bir araya gelip “en azýndan kendi yazdýklarýmýzý yayýnlarýz” düþüncesiyle Yalýn Ses Yayýncýlýðý kurduk. Amaçlarýmýzdan biri, bizler itelendiðimiz için, bize baþvuracak gençlerimize elverdiðince sahip çýkmaktý.

Bazý düþüncelerimizi uygulayabildik. Bu arada arkama baktýðýmda geride 61 yýl kalmýþtý. Ama olsun. Nice insanlar var ki benim yapabildiðim kadarýný da yapamýyorlar.

Yazmak sizin için ne ifade ediyor?

Bu arada etkilendiðim kiþilerin baþýnda kuþkusuz öðretmenim rahmetli Tahit Nejat Gencan Bey gelir. Çünkü onunla adeta baba - oðul gibiydik. Benim yol gösterimciydi. Bir gün hiç unutmam bana çýkýþývermiþti. “Bak Oya Baydar adlý bir haným kýzýmýz ilk kitabýný çýkardý. Sen hâlâ oturuyorsun!..”

Benim elimde deðildi. Çünkü birikim gerekirdi. Benim birikimim yoktu. Olsa bile neyle ortaya çýkaracaktým. Kýsaca mümkün deðildi. Sonra ben çok tembeldim. Öyle çala kalem yazmayý beceremiyordum.

Sürdürecek miyim? Tabii evet. Hatta þiirlerimi kitaplaþtýrmayý da düþünüyorum. Ben yaþadýðým kadar daha yaþamayacaðým ki. Bu yüzden insanýma ne verebilirsem, ne býrakabilirsem benim sevincim olur.

Kimi insan vardýr insanlara þarkýlarla seslenir, kimileri þiirler yazar, bazýlarý söylevler verir, ben yazmaya çalýþýyorum. Ýnsanýma bir þeyler vermem gerekir. Onlarla paylaþmam gerekir. Almak güzel fakat vermek daha da güzel…

Sadece kitap için deðil bu gecikme... Bir süre önce bazý genç arkadaþlarýnýzla Yalýn Ses adlý bir de dergi çýkardýnýz...

Evet bu iþe önce dergi ile atýldýk. Altý arkadaþ gönül birliði yapmýþtýk. Yaþam koþullarý insanlarý öylesine zorladý ki bu arkadaþlarýmýz hemen pes ettiler. Benim de fazla dayanacak gücüm yoktu. Dergiye kazanmayý býrakýn giderleri karþýlayacak oranda bile ilan alamadýk, dergimizi düzenli daðýtýp gelir saðlayamadýk. 4 sayý sonra da durmak zorunda kaldýk. Üzgünüm. Bize güvenenlere özür borcum var.

Sonra, biz yayýnevini kurduk ama benim fazla bir katkým olamadý zira 2005 yýlýndan bu yana akciðer kanseriyle boðuþuyorum.

Þimdi 61 yaþýmý bitirmek üzereyim.

“Oyalý Mendil”i basýlmýþ olarak ilk gördüðünüzde neler hissettiniz?

Bir yýldýr hastalýðýmla boðuþuyorum. Bazen karamsarlýða kapýlsam bile asla teslim olmadým. Teslim olmaya da niyetim yok. Kitabýmý elime aldýðým günlerde ýþýnlanýyordum. Beni oldukça bitkin düþürüyordu. Bu sýkýntýlar içindeyken duyduðum sevinci düþünebiliyor musunuz? Birçok kimsenin “Aaa vah, vah!” diye baktýðý günlerde kucaðýmda tamamý kendi emeðim olan kitabým, benim çocuðum. Bu yaþýna deðin doðru dürüst bir þeye sahip olamamýþ bir kimsenin sevincini varýn siz hayal edin!..

Bu kitap ile okura vermek istediðiniz mesaj nedir?

Bu kitapta yer alan öykülerimin her satýrýnda benden bir parça vardýr. Hiçbiri uydurma deðildir. Yani bir tür anýlar demeti, öyle diyelim. Bundan sonraki çalýþmalarýmda da beni bulacaksýnýz.

Ýnsan ömründe 60 yýl az bir zaman deðildir. Bunca yýlda kiþi olumlu - olumsuz birçok deneyim kazanýr. Bu deneyimleri baþkalarýna aktarmayýp kendiyle birlikte gömmek, doðrusu hiçte hoþ olmasa gerek. Ýnsaný seven ona bir þeyler vermelidir bence.

“Ben O Duayý Bilmiyorum” adlý öykünüzde annenizin ölümünü anlatýyorsunuz...

Bilirsiniz insanýn en deðerli yakýný annesidir. Hele benim gibi babasýný çok küçük yaþta yitirmiþ, onu da annesinde özdeþleþtirmiþ biri için anne çok daha önemlidir. Bir de onun yýllar süren ama aslýnda hiçbir þey yapýlamayan hastalýðýyla uðraþmak zorunda olmak anlatýlmasý mümkün olmayan bir iþtir. Düþünün ki onunla birlikte yýllarca hastalýðýný yaþadým, onun her gün biraz daha göçüp gitmesini gözledim. Çok zordu çok…

“Bir Yapraktan Diðerine” adlý öykünüzün son cümlesinde, “Aslýnda Ýstanbul’da deðiþen bir þey yok. Yýllar önce ne ise yine ayný. Çevrenize þöyle bir bakarsanýz geçmiþ gözlerinizin önüne geliverir” diyorsunuz? Gerçekten deðiþen bir þeyler yok mu?

Bana göre Ýstanbul hep ayný. Neden derseniz, Ýstanbul o zamanlar da karmakarýþýk ve kalabalýktý yine öyle, o zamanlar da yerlere sümkürüp tükürüyorlardý yine öyle, yine o zamanlardaki gibi her yer çöplük, insanlar yine birbirine karþý saygýsýz, yine birbirlerini sevmiyor, birbirlerinin gözlerini oyuyorlar.

4 Mayýs 2006 Evrensel