AlsahBlog

"Beyaz Camýn Kara Kutusu" kitabýmýn imza günü nedeniyle Kastamonu’daydým.

Bu arada hemen söyleyeyim, kitabýn ilk baskýsý, 1 ay gibi kýsa sürede tükendi, ikinci baskýsý yapýldý.

Kastamonu’ya ilk kez gittim.

Üsküdar’daki çocukluk yýllarýmda, hem okul arkadaþlarým hem de mahallede yakýn aile dostlarýmýz arasýnda Kastamonular vardý.

Nasýl insanlar olduklarýýn biliyordum.

Gittim, gördüm ve yanýlmadýðýmý anladým.

Son derece sakin insanlar Kastamonular.

Ensesine vur lokmasýný al derecesindeki tepkisizliklerini de biliyordum.

Bu nedenle geri býrakýldýklarýný da.

Kastamonu’nun tarihi evleri insana huzur veriyor.

Doðasý gözlere yeþilin her tonuyla bayram yaptýrýyor.

Ama devletin memurlarý olmasa, kent hayalet þehir gibi yalnýz.

Ýmza gününe gelip, "Kastamonumuzu nasýl buldunuz?" diyenlere hep þunu söyledim: "Kastamonu güzel, insanlarý sýcak kanlý ve vatanperver ama, geri býrakýlmýþsýnýz. Devletten eksiklerinizi talep edin".

Ülkenin her köþesindeki insanýna eþit yakýnlýkta olmasý gereken devlet, vatanýna, milletine baðlý sorunsuz vilayetleri bir kenara itiyor.

Kastamonu bunun acýlarýný yaþayan önemli örneklerden biri.

Kastamonu’nun bu sahipsizliði Türkiye’de çok þeyi anlatýyor.

Tabi anlayana !